Napisz czy wiesz jak wykonać masaż japoński w komentarzu.

Daj znać czy artykuł był pomocny i udostępnij swoim znajomym.

22 sierpnia 2018
Meridiany główne i dodatkowe Rozważania na temat meridianów należy zacząć od pytania co to są meridiany? Meridiany są to niewidoczne kanały energetyczne, nazywane też południkami lub
27 czerwca 2018
Niewidzialna energia Qi   Krążenie energii Qi według koncepcji Chińskiej znajduje podstawę w chińskiej filozofii medycyny. Zgodnie z nią niewidoczna energia witalna przepływa przez każdy żywy organizm,
26 czerwca 2018
Emisja i przepływ energii kanałami energetycznymi   Hinduskie przekonanie w temacie krążenia energii bazuje na hinduskiej filozofii medycyny tradycyjnej. Według niej energia wzbudza się w systemie czakr
14 maja 2018
Masaż japoński Shiatsu   Japoński masaż Shiatsu jest połączeniem masażu punktowego, stosowanego na punkty akupunkturowe,  z masażem całego ciała, wykorzystującym techniki masażu szwedzkiego.   Masaż w Japonii stosowany

Polecane artykuły

Masaż japoński przedniej strony ciała

 

Pacjent zmienia pozycję na leżenie na plecach, z kończynami górnymi leżącymi wzdłuż tułowia. Opracowanie przedniej strony ciała polega wykonaniu poszczególnych technik w określonej kolejności.

 

Głaskanie całej przedniej strony ciała – wykonuje się dłoniowymi stronami obu rąk, zaczynając masaż od kończyn dolnych, poprzez tułów, kończąc na kończynach górnych. Kierunek masażu z dołu do góry po całej długości ciała.

 

Następnie z pozycji klęczenia za głową osoby masowanej, terapeuta wykonuje szereg czynności na głowie, karku i twarzy pacjenta.

 

Głaskanie karku – rozpoczyna ciąg masażu w obrębie głowy masowanego. Najpierw masażysta podkłada ręce pod kark, a potem opracowuje go stronami dłoniowymi obu rąk techniką głaskania, przemieszczając się z dołu do góry.
Rozcieranie karku – nie wyjmując rąk spod karku należy płynnie przejść z głaskania do rozcierania stronami dłoniowymi palców II-V obu rąk od dołu do góry.
Ugniatanie punktowe karku – wykonuje się opuszkami trzech palców każdej ręki równomiernie po obu stronach, przemieszczając się symetrycznie po ściśle określonym torze. Najpierw przez środek szyjnego odcinka kręgosłupa, między wyrostkami kolczystymi, następnie po bocznych stronach tegoż odcinka, by przejść na strony boczne mięśni kapturowych na karku. Dalej masaż odbywa się na potylicy od środka podstawy czaszki, po kresie karkowej dolnej, aż do wyrostków sutkowych kości skroniowych.
Rozciąganie szyjnego odcinka kręgosłupa – będąc za głową pacjenta, należy położyć stopy na jego barkach, a ręce ułożyć pod karkiem tak aby kciuki znajdowały się pod żuchwą. Mając wyprostowane kończyny górne masażysta powinien odchylić się ku tyłowi i naprzemiennie uciskać stopami na barki pacjenta.
Kołysanie głową – to nic innego jak przekładanie głowy pacjenta z jednej ręki do drugiej, delikatne przetaczając ją swobodnie po podłożu.
Skręcanie głową – wygląda podobnie do kołysania głową, z tą różnicą, że głowa jest trzymana przez masażystę, który obraca nią w prawą i lewą stronę.
Skłony głową – kontrolując położenie głowy przez cały czas trwania techniki należy prowadzić głowę pacjenta na przemian raz do jednego barku, raz do drugiego, zginając ją także do mostka oraz do obojczyków.  W ramach techniki przeprowadza się test służący stwierdzeniu lub wykluczeniu występowania ograniczeń w ruchomości kręgosłupa. Jeżeli podczas skłonów broda może bezboleśnie przekroczyć linię barku przy skręcie głową w obu kierunkach, lub jeśli ucho może dotknąć barku w trakcie skłonu, a broda jest w stanie dotknąć mostka i obojczyków przy zginaniu głowy do przodu, to z pewnością nie występują żadne stany patologiczne ruchomości odcinka szyjnego. Przy tej technice należy wiedzieć, że każdą czynność prowadzącą do zwiększenia zakresu ruchomości kręgosłupa w jego szyjnym odcinku trzeba przeplatać z rozluźniającym kołysaniem głowy.
Ściskanie głowy – z wyczuciem wykonane stronami dłoniowymi obu rąk.
Ugniatanie głowy – wykonane kciukami wzdłuż linii środkowej głowy, zaczynając od czoła do czubka czuciowego głowy.
Pociąganie za włosy – nie przekraczając w żadnym momencie granicy bólu, pociąga się za kosmyki włosów, uchwycone w rękach zaciśniętych w pięści.
Rozcieranie małżowin usznych – równocześnie po obu stronach kciukami i wskazicielami rozciera się począwszy od płatka usznego w górę.
Ugniatanie punktowe (PM.1) – polega na uciskaniu wewnętrznych kącików oczu pacjenta, wykorzystując jedynie opuszki małych palców.
Ugniatanie łuków brwiowych – stanowi chwyt szczypcowy, wykonany kciukami i palcami wskazującymi , z delikatnym odciągnięciem fałdu skórnego, ruchami od środka na boki.
Rozcieranie skroni – ruchem obrotowym, spiralnym, opuszkami palców środkowych, po obu stronach głowy jednocześnie. Zdecydowanie, ale bez angażowania siły.
Ugniatanie punktowe podstawy nosa – wykonane opuszkami palców III, najpierw w okolicach górnej wargi, ze stopniowym przemieszczaniem się ku górze.
Ugniatanie żuchwy – kciukami i wskazicielami obu rąk stosuje się uchwyt szczypcowy od brody do kątów żuchwy.
Ugniatanie punktowe wokół uszu – rozpoczynając z tyłu na wysokości płatka usznego, ugniata się opuszką kciuka, uciskając w górę i przesuwając palec z przodu ucha do wysokości otworu słuchowego zewnętrznego. Technikę przeprowadza się najpierw wokół jednego ucha, potem wokół drugiego.
Ugniatanie punktowe mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego – polega na uciskaniu opuszką kciuka tylnego brzegu mięśnia mostkowo-oojczykowo-sutkowego od wyrostka sutkowego do mostka. Czynność powtarza się osobno po jednej i po drugiej stronie.
Rozciąganie mięśni piersiowych większych – robi się nasadami rąk, poprzez dociskanie do podłoża okolic stawów ramiennych poniżej obojczyków.
Ugniatanie przestrzeni międzyżebrowych – to masowanie opuszkami kciuków umiejscowionych pomiędzy sąsiadującymi żebrami, równocześnie po obu stronach, w pasmach zaczynając od góry, schodząc coraz niżej, ruchami od mostka na boki.
Ugniatanie kończyny górnej – po wewnętrznej i zewnętrznej stronie kończyny należy wykonać technikę ugniatania śródręczem jednej ręki, schodząc od stawu ramiennego, aż do stawu nadgarstkowego.

 

Kończąc łańcuch technik wykonywanych zza głowy masowanego, przechodzi się do kilku kroków na kończynach górnych wykonywanych osobno, najpierw na jednej kończynie, potem na drugiej.

 

Ugniatanie punktowe (JG.4) – wykonuje się opuszką kciuka.
Rozluźnienie kończyny górnej – masażysta chwyta dwoma rękami górną kończynę pacjenta na wysokości stawu nadgarstkowego i energicznie nią potrząsa, nie wprowadzając jednak w ruch pozostałych części ciała.

 

Po ugniataniu i rozluźnieniu w ten sposób obu rąk, przechodzi się do masażu brzucha, nazywanego masażem Hara.

 

Masaż Hara – polega na opracowaniu okolic brzucha uwzględniając strefy poszczególnych meridianów. Z uwagi na dużą wrażliwość tych okolic należy zachować szczególną ostrożność podczas masażu. Początkującym masażystom wręcz nie zaleca się przeprowadzania masażu tej okolicy.

 

Dalsze kroki obejmują masaż kończyn dolnych, najpierw w całości jednej, potem drugiej, według odpowiedniego schematu technik.

 

Ugniatanie wewnętrznej strony uda i podudzia – robi się na kończynie zgiętej w stawie kolanowym i odwiedzionej w stawie biodrowym. Dzięki takiemu ułożeniu uzyskuje się swobodny dostęp do opracowywanych struktur. Wykorzystując dłoniową stronę śródręcza jednej ręki, ugniata się w kierunku z góry na dół.
Ugniatanie przedniej strony uda – przy kończynie wyprostowanej , stosuje się technikę ugniatania również stroną dłoniową śródręcza jednej ręki, podobnie z góry ku dołowi.
Ugniatanie bocznej strony uda i podudzia – wymaga tymczasowego przełożenia pacjenta na bok i w pozycji leżenia na boku opracowania dłoniową stroną śródręcza jednej ręki całej kończyny dolnej, kierując się z góry do dołu, omijając jedynie staw kolanowy 
Rozciąganie kończyny dolnej – pacjent wraca do pozycji leżenia na plecach, a masażysta trzymając za jego stopę musi unieść wyprostowaną w stawie kolanowym kończynę dolną stopniowo w górę, równoczesnym zginaniem grzbietowym stopy. Warto asekurować nogę pacjenta w okolicach stawu kolanowego.
Skręcanie kończyny dolnej – jest zwieńczeniem masażu kończyn dolnych. Jedną ręką należy pochwycić za kończynę dolną zgiętą w stawie kolanowym, a drugą ręką stabilizować bark znajdujący się po tej samej stronie co kończyna biorąca udział w czynnościach. Działanie polega na wykonaniu skrętu kończyny do przeciwległego boku, jednocześnie utrzymując bark pacjenta w niezmiennej pozycji.

 

Po opracowaniu w całości jednej kończyny, należy opracować drugą w ten sam sposób.  Ostatni etap japońskiego masażu Shiatsu przeprowadza się w pozycji siedzącej i obejmuje trzy techniki kończące cały masaż.

 

Rozciąganie odcinka piersiowego kręgosłupa – wymaga współpracy pacjenta z masażystą, który stojąc za plecami siedzącego pacjenta, unosi do góry jego kończyny górne tak, by mógł je zawiesić dłońmi na swoim barku. W tym celu pacjent podaje masażyście ręce splecione palcami. Proces rozciągania polega na niewielkim unoszeniu osoby masowanej, z równoczesnym uciskaniem odcinka piersiowego kręgosłupa za pomocą kończyny dolnej znajdującej się tuż za plecami pacjenta. Uciskanie powinno prowadzić do wypychania klatki piersiowej do przodu.
Rozluźnianie obręczy barkowej – masażysta pozostając za pacjentem, chwyta obiema rękoma za mięśnie naramienne chorego i wykonuje ruchy unoszenia i opuszczania jego barków, jak podczas wzruszania ramionami. 
Ugniatanie punktowe (PŻ.21) – wykonuje się opuszkami kciuków po obu stronach równocześnie.
 

 

Masaż japoński tylnej strony ciała

 

Pacjent przyjmuje pozycję leżenia na brzuchu. Jego kończyny górne są ułożone wzdłuż ciała, a głowa leży na boku, odwrócona raz w jedną raz w drugą stronę, żeby wykluczyć efekt usztywnienia karku.

 

Pozycja masażysty jest zmienna. Pewne czynności są wykonywane z użyciem stóp terapeuty w pozycji stojącej, inne w pozycji klęczącej wykorzystując do masażu ręce.

 

Zanim przystąpi się do masażu należy wykonać swego rodzaju adaptację receptorów, która w japońskim masażu Shiatsu odgrywa znacznie większą rolę. Przed rozpoczęciem zabiegu masażysta przykłada swoją rękę stroną dłoniową do kości krzyżowej pacjenta i przez kilkadziesiąt sekund utrzymuje w jednym położeniu, dostosowując swój rytm oddychania do rytmu w którym oddycha osoba poddana masażowi.  Ten proces stanowi tak zwane uziemienie-połączenie masażysty z masowanym pacjentem.

 

Masaż właściwy zaczyna się od wykonania ogólnego masażu tylnej części ciała po obu stronach osobno.

 

Głaskanie całej tylnej strony ciała – wykonuje się dłoniowymi stronami obu rąk, zaczynając od ścięgna Achillesa przez kończynę dolną, pośladek, grzbiet, kończynę górną, aż do ręki. Po zrobieniu całej długości z dołu do góry, następuje powrót tą samą drogą.
Głaskanie piłowe – ręce masażysty dłoniową stroną przyłożone do pacjenta poprzecznie do jego osi długiej. Głaskanie piłowe zaczyna się od dołu ku górze, najpierw kończyna dolna, potem grzbiet i kończyna górna i z powrotem.
Ugniatanie – należy robić stronami dłoniowymi śródręcza obu rąk, w kierunku jak przy głaskaniu.
Oklepywanie głaszczące – polega na uderzaniu naprzemiennym stronami dłoniowymi obu rąk w sposób przypominający wydłużone kocie głaskanie. Tę technikę wykonuje się od barku do pięty, najpierw masując kończynę górną, od stawu ramiennego do ręki, potem grzbiet i kończynę dolną.
Odwodzenie kończyny dolnej – to ruch kończyny dolnej pacjenta wykonany przez masażystę polegający na podłożeniu jednej ręki pod dolną część uda chorego w okolicach kolana,  ułożeniu drugiej ręki na pośladku i wykonaniu odwodzenia w stawie biodrowym przy zgiętym podudziu do kąta prostego.
Odwodzenie kończyny górnej – jest ruchem biernym wykonywanym przez uchwycenie jedną ręką kończyny górnej za staw nadgarstkowy, a drugą za ramię i odwodzenie kończyny w stawie barkowym.

 

Po przejściu przez powyższe techniki po jednej stronie, masażysta przemieszcza się na drugą stronę pacjenta i powtarza czynności według tego samego schematu. W tym miejscu zostaje wyczerpany masaż ogólny tylnej strony ciała i następuje przejście do masażu zasadniczego.

 

Kołysanie ciała – rozpoczyna masaż zasadniczy, pełniąc także funkcję kontroli rozluźnienia osoby masowanej. Wykonanie polega na przyłożeniu pięty lub śródręcza do pośladka i przepychania na boki, wprowadzając ciało pacjenta w ruch kołysania. Technikę robi się najpierw po lewej stronie, a potem po prawej.
Uciskanie kości krzyżowej – można wykonywać używając ręki lub stopy. Śródręcze lub śródstopie należy ułożyć centralnie na kości krzyżowej, a następnie wykonać miejscowe uciski, przesuwając się stopniowo skośnie w kierunku dogłowowym. Uciski powinny być skoordynowane z częstotliwością oddechu osoby masowanej. Ucisk powinien nastąpić w fazie wydechu pacjenta.
Uciskanie odcinka piersiowo-lędźwiowego kręgosłupa – podobnie jak przy uciskaniu kości krzyżowej można użyć śródstopia lub śródręcza, które należy ułożyć na górnym odcinku kręgosłupa piersiowego, by w dalszej kolejności wykonać uciskanie skośnym ruchem dogłowowym, przesuwając się miejsce w miejsce w dół, aż do dolnego odcinka lędźwiowego. Uciski następują w chwili wydechu pacjenta.

 

Następny etap wymaga masowania kończyn dolnych. Najpierw masuje się lewą kończynę dolną, a potem prawą.

 

Ugniatanie tylnej strony kończyny dolnej – śródręczem lub śródstopiem wykonuje się ugniatanie kończyny zaczynając od pośladka, do pięty. Należy ominąć dół podkolanowy, którego się nie ugniata.
Ugniatanie stawu skokowego – śródręczem bądź śródstopiem dociska się przyśrodkową stronę pięty pacjenta, tak aby jego kostka boczna przylegała do podłoża.
Ugniatanie strony podeszwowej stopy – śródręczem lub obiema stopami wykonuje się ugniatanie środkowej i dalszej części stopy osoby masowanej, stopniowo miejsce po miejscu.

 

Powyższe trzy techniki wykonuje się najpierw na lewej kończynie, a następnie na prawej. Po tych czynnościach przechodzi się do gimnastyki kończyn dolnych.

 

Gimnastyka kończyn dolnych – przeprowadza się w trzech etapach. Masażysta klęczy od strony stóp masowanego, zgina nogi w kolanach unosząc podudzia do kąta 90°, chwyta pacjenta za palce stóp i wykonuje kolejno następujące czynności rozciągające:

 

  • zgięcie palców obu stóp z równoczesnym zgięciem podeszwowym w stawach skokowych,
  • zgięcie kończyn dolnych w stawach kolanowych z równoczesnym zgięciem podeszwowym palców i stawów skokowych,
  • zgięcie podudzi skrzyżowanych wzajemnie z jednoczesnym zgięciem podeszwowym palców i stawów skokowych.

 

Celem sprawdzenia pełnego rozciągnięcia mięśni przedniej strony kończyn dolnych należy doprowadzić do dotknięcia piętami pacjenta do jego pośladków. Kolejnym etapem jest przejście masażysty z powrotem z boku pacjenta i kontynuacja rozciągania.

 

Rozciąganie odcinka lędźwiowego kręgosłupa – masażysta klęczy na wysokości odcinka lędźwiowego grzbietu chorego i przykłada ręce do kręgosłupa, jedną w miejscu kości krzyżowej, a drugą na dolną część odcinka piersiowego kręgosłupa. Technika polega na wykonywaniu ruchów rękami w strony przeciwne, w sposób który prowadzi do rozciągania odcinka lędźwiowego kręgosłupa.
Rozciąganie grzbietu – masujący kładzie skrzyżowane ręce skośnie na ciele masowanego, jedną na prawej łopatce, a drugą na lewym pośladku, aby potem wykonać ruchy rękami w strony przeciwne, zmierzające do rozciągania grzbietu. Czynność należy powtórzyć z ułożeniem rąk po przeciwnych stronach. Jedna ręka na lewej łopatce, a druga na prawym pośladku.

 

Po zakończeniu etapu rozciągania pleców, masażysta przemieszcza się do pozycji klęczenia okrakiem nad osobą masowaną, aby opracować grzbiet kolejnymi technikami masażu Shiatsu.

 

Ugniatanie odcinka piersiowego grzbietu – wykonuje się nasadami śródręczy, przy ułożeniu rąk palcami skierowanymi na zewnątrz. Ruch przypomina naprzemienne spacerowanie wzdłuż kręgosłupa, równocześnie po obu stronach, w kierunku z góry na dół.
Ugniatanie odcinka piersiowo-lędźwiowego grzbietu – polega na opracowaniu grzbietu opuszkami kciuków wzdłuż kręgosłupa . Ruch z góry na dół, uciskając równocześnie po obu stronach w fazie wydechu pacjenta, przemieszczając się w dwóch pasmach, zgodnie z przebiegiem meridianu pęcherza moczowego.
Wyciąganie fałdów skórnych – to technika, którą rozpoczyna się na wysokości  kręgu L1, a kończy na L5, więc zakres obejmuje odcinek lędźwiowy kręgosłupa. Aby poprawnie zrobić  wyciąganie fałdów należy chwycić fałd skórny kciukami i palcami II i III, a następnie pociągnąć go do góry.
Ugniatanie kości krzyżowej – należy zrobić wzdłuż grzebienia krzyżowego pośrodkowego, w kierunku od góry do dołu, poprzez ugniatanie opuszkami kciuków po obu stronach równocześnie, zawsze w trakcie wydechu osoby masowanej.

 


Ugniatanie barku – wymaga zmiany pozycji masażysty na klęczenie z boku głowy pacjenta. Najpierw z jednej strony, a potem z drugiej. Jedna ręka masażysty musi znaleźć się na łopatce, aby ją stabilizować, a druga ręka ugniata bark używając wyłącznie kciuka, począwszy od karku w kierunku stawu barkowego.
Ugniatanie barków – wykonuje się z pozycji siedzenia za głową osoby masowanej. Terapeuta opiera swoje stopy piętami na barkach chorego i ugniata naprzemiennie.
Ugniatanie tylnej strony kończyny górnej – jest techniką masażu japońskiego wykonywaną na kończynie górnej ułożonej w odwodzeniu do kąta około 70°. Jedną ręką masażysta stabilizuje obręcz barkową, a śródręczem drugiej ugniata kończynę górną pacjenta począwszy od stawu barkowego do stawu nadgarstkowego.
Rozciąganie śródręcza – to tak naprawdę zastosowanie chwytu chińskiego, w którym masujący przykłada kłęby kciuków na kłębie i kłębiku jednej dłoni pacjenta, a palce II-V obu rąk zaciska na stronie grzbietowej ręki osoby masowej. Masaż polega na uciskaniu kłębami w dół z równoczesnym wypychaniem palcami do góry śródręcza pacjenta.
Pociąganie palców – masażysta trzyma za śródręcze masowanego, a kciukiem i zgiętym palcem wskazującym chwyta za paliczek środkowy jego palca, aby zdecydowanie lecz z wyczuciem pociągnąć, luzując w stawach. Czynność powtarza się dla każdego palca pacjenta z osobna.

 

W tym miejscu należy wykonać cztery techniki na kończynach górnych następujące po sobie, najpierw wszystkie na jednej kończynie, a po ich zakończeniu cztery po kolei na drugiej kończynie górnej.

 

Przeprost kończyny górnej – w którym masażysta unosi wyprostowaną w stawie łokciowym kończynę pacjenta w trakcie jego wydechu, stabilizując w tym samym czasie bark chorego.
Chwyt podłopatkowy – zaczyna się od ułożenia przedramienia pacjenta na jego grzbiecie. Masujący jedną ręką stabilizuje bark, a drugą łagodnie wsuwa pod łopatkę, od strony przyśrodkowego brzegu łopatki i delikatnie opracowuje strukturę podłopatkową.
Dociąganie ręki do łopatki – stanowi kontynuację chwytu podłopatkowego. Ręka terapeuty stabilizująca bark przemieszcza się na staw łokciowy nadal pełniąc funkcję stabilizatora, a druga ręka stopniowo, łagodnie przesuwa rękę pacjenta w kierunku jego łopatki.
Uciskanie na staw łokciowy – to dalszy ciąg zmagań z ręką umiejscowioną na grzbiecie. Funkcje rąk masażysty się wymieniają. Czynna w dwóch poprzednich technikach ręka masażysty teraz stabilizuje przedramię osoby poddanej masażowi, a przeciwna delikatnie i powoli uciska staw łokciowy w kierunku podłoża.

 

Po opracowaniu jednej ręki, cykl czterech technik powtarza się na przeciwnej kończynie. Wykonanie masażu obu kończyn górnych, zmierza do zakończenia czynności podejmowanych na tylnej stronie ciała, gdzie należy zastosować jeszcze technikę kończącą shiatsu tylnej strony ciała masowanego.

 

Uciskanie piersiowego odcinka kręgosłupa – wykonuje się z pozycji stojącej, nad pacjentem w rozkroku, mniej więcej na wysokości odcinka lędźwiowego kręgosłupa masowanego. Najpierw należy chwycić za nadgarstki pacjenta i unieść ręce w tył do góry, stawiając miękko jedną stopę na górnym odcinku kręgosłupa piersiowego. Następnie wyprostowane kończyny górne należy unosić delikatnie wyżej jednocześnie uciskając kręgosłup stopą, synchronizując ruchy z wydechem pacjenta.

 

Cel masażu japońskiego

 

Celem masażu Shiatsu jest przywrócenie prawidłowego przepływu energii Ki przez organizm oraz zlikwidowanie napięć w obrębie mięśni i narządów wewnętrznych, a także poprawienie ruchomości stawów obwodowych i kręgosłupa, poprzez działanie bodźcami mechanicznymi na wszystkie meridiany, mięśnie i stawy. Nazwa Shiatsu oznacza ucisk palcem, jednak podczas masowania używa się różnych części kończyn górnych i dolnych.

 

Aby cel masażu został osiągnięty, muszą zostać spełnione pewne warunki:

 

  • Osoba masowana musi być w pełni rozluźniona.

  • Masowane ciało musi zostać rozgrzane przed masażem zasadniczym.

  • Zabieg powinien być wykonywany na materacu ułożonym na podłodze.

  • Należy opracować najpierw tylną stronę ciała, a potem przednią.

 

Ówcześni masażyści japońscy swoją pracę zaczynali zwykle o zmroku. Chętnych na masaż pozyskiwali oznajmiając swoją gotowość do działania krzycząc amma amma, podczas spacerów po okolicznych domostwach. Swoje zabiegi zaczynali od masowania kończyn górnych, poprzez grzbiet, kark, głowę, skończywszy na kończynach dolnych. Masując wykonywali ruchy szczypania, uderzania, tarcia, ugniatania, opukiwania, a także klapsy i naciąganie stawów. Masaż w Japonii utrzymał się w tej formie do końca XIX wieku, natomiast na początku XX wieku został zmodyfikowany przez Tokujiro Namikoshi ‘ego i nazwany Shiatsu. W roku 1955 japońskie ministerstwo zdrowia zatwierdziło Shiatsu jako metodę terapeutyczną.

 

 

Masaż japoński Shiatsu

 

Japoński masaż Shiatsu jest połączeniem masażu punktowego, stosowanego na punkty akupunkturowe,  z masażem całego ciała, wykorzystującym techniki masażu szwedzkiego.

 

Masaż w Japonii stosowany był już od X wieku pod nazwą amma, łącząc starożytne tradycje masażu chińskiego o nazwie anmo, później zmienionej na Tui Na oraz masażu koreańskiego nazywanego amma. Rząd Japoński narzucił wykonywanie masaży ludziom niewidomym, poprzez ustawowe przypisanie im tego zawodu jako źródła ich dochodu. Niewidomi masażyści nazywani byli shampooer. Dobrze znali anatomię i fizjologię człowieka. Mieli doświadczenie w usuwaniu wielu dolegliwości oraz omdleń. Specjalizowali się w przywracaniu prawidłowego krążenia krwi i energii.

Jak zrobić japoński masaż Shiatsu
14 maja 2018

Masaż Leczniczy

Masaż Leczniczy

Fanpage:

Dowiedz się jak wykonać masaż na

Kontakt

Masaż Leczniczy

Jak wykonać masaż

Do góry

Do góry