Dodaj komentarz i podziel się swoją wiedzą i doświadczeniami.

Daj znać czy artykuł był pomocny i udostępnij na facebooku.

22 sierpnia 2018
Meridiany główne i dodatkowe Rozważania na temat meridianów należy zacząć od pytania co to są meridiany? Meridiany są to niewidoczne kanały energetyczne, nazywane też południkami lub
27 czerwca 2018
Niewidzialna energia Qi   Krążenie energii Qi według koncepcji Chińskiej znajduje podstawę w chińskiej filozofii medycyny. Zgodnie z nią niewidoczna energia witalna przepływa przez każdy żywy organizm,
26 czerwca 2018
Emisja i przepływ energii kanałami energetycznymi   Hinduskie przekonanie w temacie krążenia energii bazuje na hinduskiej filozofii medycyny tradycyjnej. Według niej energia wzbudza się w systemie czakr
14 maja 2018
Masaż japoński Shiatsu   Japoński masaż Shiatsu jest połączeniem masażu punktowego, stosowanego na punkty akupunkturowe,  z masażem całego ciała, wykorzystującym techniki masażu szwedzkiego.   Masaż w Japonii stosowany

Polecane artykuły

Meridiany dodatkowe

 

Meridiany dodatkowe, zwane także meridianami cudownymi, stanowi 8 kanałów energetycznych o szczególnych właściwościach. Spełniają one rolę kanałów zapasowych, które magazynują nadmiar energii krążącej w meridianach głównych. Posiadają szereg właściwości odróżniających meridiany cudowne od meridianów głównych. Otóż, meridiany cudowne:

 

  • nie posiadają własnych punktów aktywnych (wyjątek stanowią meridiany nieparzyste: GRT i GRP),
  • korzystają z punktów meridianów głównych, nazywanych punktami kardynalnymi,
  • ich energia krąży w obu kierunkach (wyjątkami są także: GRT i GRP, które są jednokierunkowe),
  • nie mają bezpośredniego połączenia z poszczególnymi narządami.

 

Meridiany dodatkowe uaktywniają się w sytuacjach krytycznych, ratując zdrowie i życie pacjenta, poprzez stymulację punktów kardynalnych.

 

 


Meridiany główne nieparzyste

 

XIII Meridian główny regulator tylny (GRT) – typ yang, meridian środkowy tylny.

 

Jego zadaniem jest zarządznie wszystkimi meridianami typu yang. Wzdłuż swojego przebiegu posiada 28 punktów. Przemieszcza się w tylnej linii środkowej ciała od krocza do wargi górnej.

 

 

 

XIV Meridian główny regulator przedni (GRP) – typ yin, meridian środkowy przedni.

 

Jego zadaniem jest  zarządzanie wszystkimi meridianami typu yin. Wzdłuż swojego przebiegu posiada 24 punkty. Przemieszcza się w przedniej linii środkowej ciała od krocza do wargi dolnej.
 

VII Meridian pęcherza moczowego PM (VU) – typ yang, łączy się z meridianem nerki.


Swój bieg rozpoczyna przy wewnętrznym kącie oka (PM.1). Z tego punktu prowadzi w górę przez czoło, później przemieszcza się po przedniej stronie głowy, równolegle do meridianu GRT. Na wysokości wierzchołka głowy odchodzi jedna gałązka, która zmierza do okolicy skroni. Meridian dociera do potylicy, aby w okolicy karkowo-potylicznej (PM.10) podzielić się na dwie gałęzie. Pierwsza z gałęzi idzie w odległości 1,5 cuna od linii pośrodkowej tylnej w kierunku dolnym. Przedziera się przez kość krzyżową oraz pośladek, wchodzi na udo w punkcie PM.36 w miejscu fałdu pośladkowego. Dalej biegnie się w dół środkiem tylnej strony uda, aby dotrzeć do dołu podkolanowego i tam połączyć się w punkcie PM.40 z gałęzią drugą. Druga gałąź wychodząc z punktu PM.10 prowadzi wzdłuż brzegu przyśrodkowego łopatki, przechodzi przez pośladek, biegnie tylną stroną uda do dołu podkolanowego. Z tego miejsca, po połączeniu obu gałązek, wychodzi już jedna gałąź meridianu, która przesuwa się po tylnej stronie łydki w keirunku kostki zewnętrznej, którą jednak omija od tyłu. Meridian przechodzi na boczną stronę stopy i kończy się po stronie bocznej kąta paznokcia palca najmniejszego w punkcie PM.67.

 

Niestabilność w przepływie energii tego meridianu powoduje: bóle kręgosłupa, bóle głowy, nieprawidłowe funkcjonowanie układu moczowego.

 

 


VIII Meridian nerki N (R) – typ yin, łączy się z meridianem pęcherza moczowego.


Meridian nerki znajduje swój początek na małym palcu na podeszwowej stronie stopy, skąd idzie skośnie do pierwszego punktu N.1, który jest zlokalizowany w zagłębieniu pomiędzy II i III kością śródstopia. Potem przeciska się przez środek przyśrodkowej strony stopy oraz prowadzi do pięty, by za kostką przyśrodkową zatoczyć pętlę i wznieść się wzdłuż przyśrodkowo-tylnej strony podudzia oraz uda. Tym sposobem meridian dociera do dolnej części kości łonowej i tutaj rozdziela się na dwie gałęzie: zewnętrzną i wewnętrzną. Gałąź wewnętrzna prowadzi do kości guzicznej, przesuwa się wzdłuż kręgosłupa lędźwiowego i dociera do nerki. Z nerki jedna gałązka odchodzi do pęcherza moczowego, a druga przebija wątrobę, przechodzi przez przeponę i kieruje się do płuc oraz serca. W sercu łączy się z meridianem osierdzia i biegnie dalej wzdłuż tchawicy, kończąc bieg u nasady języka. Gałąź zewnętrzna z kolei prowadzi do punktu N.11 na górnej części kości łonowej. Z tego miejsca podąża dalej, zbliżając się do okolicy brzucha oraz biegnie w górę w odległości 0,5 cuna od linii środkowej ciała. Gdy dociera do klatki piersiowej, wchodzi na nią i podąża 2 cuny od linii środkowej ciała, ostatecznie docierając do dolnego brzegu obojczyka, kończąc bieg w punkcie N.27.

 

Zakłócenia w przepływie energii tego meridianu powodują: kaszel, biegunki, zaparcia, bóle wzdłuż przebiegu meridianu, uczucie gorących stóp.

 

 


IX Meridian osierdzia O (PC) – typ yin, łączy się z meridianem potrójnego ogrzewacza.


Meridian ten ma źródło w punkcie O.1, znajdującym się w IV międzyżebrzu klatki piersiowej, w odległości 1 cuna w bok od brodawki sutkowej. Meridian składa się z dwóch gałęzi: głębokiej o powierzchodnej. Gałąź głęboka wnika w klatkę piersiową i dociera aż do osierdzia. Stamtąd schodzi w dół i dostaje się do jamy brzusznej, gdzie łączy się z meridianem potrójnego ogrzewacza. Gałąź powierzchowna z pozycji O.1 wędruje łukiem nad fałdem pachowym, a dalej kieruje się przednią stroną ramienia do dołu łokciowego. Następnie schodzi w dół, przemieszczając się przez środek nadgarstka oraz środek śródręcza, aby dotrzeć do opuszki III palca (O.9). Na śródręczu odchodzi jeszcze gałązka głęboka do palca IV, która łączy się tam z meridianem potrójnego ogrzewacza.

 

 


X Meridian potrójnego ogrzewacza PO (SJ) – typ yang, łączy się z meridianem osierdzia.


Początek meridianu znajduje się na bocznej stronie nasady paznokcia palca IV ręki (PO.1). Przemieszcza się po bocznej stronie grzbietu ręki, przedramienia oraz ramienia. Dalej meridian przedziera się przez staw ramienny, wyrostek barkowy łopatki, podąża wzdłuż mięśnia czworobocznego, a następnie dostaje się do dołu nadobojczykowego. W punkcie PO.15 oddaje gałązkę do GRT.14. Gałąź główna wsuwa się w głąb klatki piersiowej, przenika przez osierdzie, przeponę i wchodzi do jamy brzusznej oraz miednicy, zaopatrując wszystkie narządy wewnętrzne. Na wysokości klatki piersiowej oddziela się odrębna gałąź, która uwidacznia się w dole nadobojczykowym i zmierza do wyrostka sutkowego kości skroniowej. W obrębie ucha meridian dzieli się na dwie gałązki. Jedna z nich okrąża ucho od tyłu i góry, zaopatrując po drodze skroń, policzek i dolną część oczodołu. Gałązka druga z kolei wchodzi do ucha i odsłania się przed małżowiną uszną, by dalej podążać do bocznego brzegu łuku brwiowego (PO.23). Z tego punktu odbija gałązka do bocznego kąta oka i łączy się tam z meridianem pęcherzyka żółciowego. Z punktu GRP.17 odchodzi jeszcze powierzchowna gałązka, poruszająca się po powłokach brzusznych, przechodząc na boczną stronę uda i do dołu podkolanowego, aż do punktu PM.39.

 

Nieprawidłowości w przepływie energii tego meridianu powodują: szum w uszach, głuchotę, obrzęki i bóle gardła, wzdęcia, moczenie nocne, bóle przy oddawaniu moczu.

 

 


XI Meridian pęcherzyka żółciowego PŻ (VF) – typ yang, łączy się z meridianem wątroby.


Meridian ma swój punkt startowy w bocznym kącie oka (PŻ.1), obiera kurs do płatka ucha, skąd pnie się w górę do punktu PŻ.4, znajdującego się 3 cuny powyżej górnego brzegu łuku jarzmowego. Następnie schodzi w dół i ku tyłowi, zatacza okrąg wokół ucha i dociera do szczytu wyrostka sutkowego (PŻ.12). Stąd wraca po łuku na czoło (PŻ.14) i dalej przebiega równolegle do meridianu pęcherza moczowego, docierając na tył głowy do punktu PŻ.20 w rejonie potylicy. Meridian kieruje się w dół po tylno-bocznej stronie szyi, dobija do dołu nadobojczykowego (PŻ.21). W tym punkcie oddaje gałąź do punktu GRK.14, gdzie odbywa się komunikacja z innymi meridianami typu yang. Z punktu PŻ.21 odchodzą jeszcze dwie gałązki: powierzchowna i głęboka. Gałąź powierzchowna zmierza wzdłuż bocznej ściany klatki piersiowej oraz brzucha. Tą drogą dociera do punktu PŻ.30 w okolicy krętarza większego kości udowej. Z kolei głęboka gałązka w pierwszej kolejności udaje się do ucha, które zaopatruje, a potem przechodzi na twarz i przedziera się do punktu PŻ.1. Dalej meridian zostaje połączony z punktem Ż.5. Stąd przechodzi do JC.18, by osiągnąć punkt Ż.6. Następnie podąża ku dołowi, dostaje się w głąb klatki piersiowej, przeprawia się przez wątrobę, pęcherzyk żółciowy i wędruje przez staw biodrowy do punktu PŻ.30, gdzie łączy się z gałązką powierzchowną. Dalej połączony meridian kieruje się w dół idąc po bocznej stronie uda i podudzia. Przemieszcza się z przodu kostki bocznej stawu skokowego, po boku grzbietowej strony stopy aż do IV palca w zewnętrznym kącie paznokcia (PŻ.44). Na grzbiecie stopy odłącza się gałązka, która sunie do palucha, i łączy się z meridianem wątroby (W.1). W okolicy miednicy gałązka powierzchowna wypuszcza rozgałęzienie do kości krzyżowej, łączące się w rezultacie z meridianem pęcherza moczowego (PM.32-PM.34).

 

Destabilizacja w przepływie energii tego meridianu powoduje: bóle głowy, szum w uszach, głuchotę, gorzki smak w ustach, zamroczenie, bóle zębów.

 

 


XII Meridian wątroby W (H) – typ yin, łączy się z meridianem pęcherzyka żółciowego.
Meridian ten pojawia się na grzbiecie palucha, bocznie od miejsca nasady paznokcia (W.1). Jego tor podąża przez grzbiet stopy, przechodzi na przód kostki wewnętrznej i zmierza po przednio-przyśrodkowej stronie podudzia, przechodzi przez staw kolanowy, następnie pnie się po stronie przyśrodkowej uda i przez pachwinę dociera do grzebienia biodrowego, gdzie rozdziela się na dwie gałęzie: głęboką i powierzchowną. Powierzchowna gałązka idzie po przednio-bocznej stronie powłok brzusznych i kończy swój bieg w VI międzyżebrzu w linii sutkowej (W.14). Gałązka głęboka natomiast zaopatruje zewnętrzne narządy płciowe, przedostaje się do wątroby  i łączy się tam z pęcherzykiem żółciowym. W dalszym etapie dociera kolejno do płuc, krtani, jamy gardłowej, aby dotrzeć do bocznego kąta oka i oddać w tym miejscu jedną gałązkę, która zmierza do szpary ust i okrąża je, oraz drugą gałązkę, która idzie w górę przedostając się przez czoło dociera do punktu GRT.20.

 

Zaburzenia w przepływie energii tego meridianu powodują: bóle klatki piersiowej, postrzał, wymioty, bóle podbrzusza, zatrzymanie moczu.
 

Meridiany główne parzyste

 

I Meridian płuc P (P) – typ yin, łączy się z meridianem jelita grubego typu yang na ręce.


Meridian płuc ma swoje źródło w środkowej części jamy brzusznej. Z tamtąd wchodzi do jelita grubego, by potem skierować się w górę do żołądka. W dalszym biegu przedostaje się przez przeponę, następnie rozdziela się do płuc oraz dociera do tchawicy, ukazując się na powierzchni ciała na wysokości I przestrzeni międzyżebrowej, w odległości 6 cunów od linii środkowej ciała (P.1). W dalszej częśći meridian zmierza w górę i na zewnątrz, aby przejść przez ramię. Przemieszcza się po zewnętrznym brzegu mięśnia dwugłowego ramienia w kierunku dołu łokciowego. Na przedramieniu idzie wzdłuż przedniego brzegu kości promieniowej, dociera do nadgarstka i zmierza dalej przez kłąb kciuka, kończąc się blisko przyśrodkowego kąta paznokcia (P.11).

 

Zakłócenia w przepływie energii tego meridianu powodują: kaszel, katar, duszności, bóle gardła, bóle okolicy łopatkowej.

 

 


II Meridian jelita grubego JG (JC) – typ yang, łączy się z meridianem płuc.

 
Początek meridianu jelita grubego znajduje się 3 mm w bok od przyśrodkowego kąta paznokcia palca wskazującego (JG.1). Stamtąd prowadzi wzdłuż brzegu promieniowego tego palca, biegnie przez śródręcze, potem nadgarstek, by następnie bocznym brzegiem przedramienia oraz ramienia przedostać się do wyrostka barkowego łopatki. Z tego miejsca idzie do okolicy nadobojczykowej, dalej kieruje się do płuc, docierając do jelita grubego. W tym miejscu meridian się rozgałęzia. Boczne odgałęzienie wdziera się do mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego, przemieszcza się jego tylnym brzegiem w górę aż do ciała, kończąc bieg z boku skrzydełka nosa (JG.20).

 

Zaburzenia w przepływie energii tego meridianu powodują: bóle brzucha, biegunki, zaparcia, bóle zębów, bóle gardła, krwawienie z nosa.

 

 


III Meridian żołądka Ż (G) – typ yang, łączy się z meridianem śledziony-trzustki.


Bieg meridianu rozpoczyna się w miejscu ostatniego punktu meridianu jelita grubego i najpierw zmierza w górę do pierwszego punktu meridianu pęcherza moczowego. Z tego miejsca zmienia bieg, przemieszczając się w dół, by ukazać się na dolnym brzegu oczodołu w linii środkowej źrenicy (Ż.1). Meridian obniża się, przechodzi kolejno przez szczękę górną i kącik ust, docierając do wargi dolnej, gdzie łączy się z meridianem żołądka strony przeciwnej w punkcie GRP.24. Kolejnym etapem biegu meridianu jest przejście po żuchwie, gdzie rozdziela się na dwie gałęzie. Jedna z nich zmierza do kąta żuchwy, skręca pionowo w górę, w rezultacie dochodząc do punktu Ż.8 znajdującego się w kącie czoła. Gałąź druga kieruje się w dół wzdłuż gardła schodząc do dołu nadobojczykowego, gdzie ponownie  dzieli się na dwie gałęzie główną i boczną. Gałąź boczna przenika w głąb klatki piersiowej, przedziera się przez przeponę, sięgają do żołądka i śledziony. Meridian dalej idzie w dół aż do pachwiny do punktu Ż.30. Główna gałąź natomiast porusza się po klatce piersiowej, przedostaje się przez brodawkę sutka, powłoki brzuszne i obniża się do pachwiny, gdzie łączy się z gałęzią boczną w punkcie Ż.30. Meridian żołądka w dalszej części biegu przedostaje się na przednią stronę uda i zmierza w dół, omijając bocznie rzepkę, opada po przednio-bocznej stronie podudzia na grzbiet stopy. Koniec meridianu znajduje się na II palcu stopy w kącie paznokcia, od strony bocznej (Ż.45). Poniżej kolana jednak jeszcze odchodzi inna gałąź boczna, która dociera do palca III. Kolejna boczna gałąź odchodzi na grzbiecie stopy i kieruje się do palucha, gdzie łączy się z meridianem śledziony-trzustki.

 

Nieprawidłowości w przepływie energii tego meridianu powodują: wymioty, bóle brzucha, wzdęcia, bóle szyi, obrzmienia, krwawienia z nosa.

 

 


IV Meridian śledziony-trzustki ŚT (LP) – typ yin, łączy się z meridianem żołądka.


Zaczyna się w kącie przyśrodkowym palucha (ŚT.1) i dalej przemieszcza się po przyśrodkowej stronie stopy, by skierować się ku górze przed kostkę przyśrodkową, po stronie wewnętrznej podudzia oraz uda. Dalej przedostaje się przez środek pachwiny, gdzie rozdziela się na dwie gałęzie główną i boczną. Gałąź główna zmierza w górę na przednio-boczną stronę brzucha oraz klatki piersiowej. Meridian dociera do II przestrzeni międzyżebrowej, a następnie skręca w dół do boku, by osiągnąć poziom VI przestrzeni międzyżebrowej w linii pachowej środkowej (ŚT.21). Z kolei gałąź boczna wbija się w głąb jamy brzusznej i przenika do śledziony po stronie lewej, a do trzustki po stronie prawej. W etapie kolejnym boczne gałęzie z obu stron ciała wchodzą do żołądka, ale z tego miejsca lewa gałąź biegnie wzdłuż przełyku aż do nasady języka, a prawa gałąź dociera do serca.

 

Destabilizacja przepływu energii tego meridianu powoduje: bóle żołądka, obrzęki, żółtaczkę, drętwienie języka, wzdęcia, ogólne osłabienie.

 

 


V Meridian serca S (C) – typ yin, łączy się z meridianem jelita cienkiego.


Meridian ten swój początek znajduje w sercu. Po opuszczeniu serca dzieli się jednak na trzy gałęzie: jedna biegnie w dół aż do jelita cienkiego, druga w górę, wzdłuż przełyku i gardła docierając do oka, a trzecia w bok, przedostając się przez płuca, kierując się do dołu pachowego i ukazując w punkcie S.1. Meridian następnie przesuwa się po ramieniu i przedramieniu, a konkretnie po ich tylno-przyśrodkowej części. Następnie zmierza przez nadgarstek od strony łokciowej i stroną dłoniową ręki przedostaje się do V palca, wchodząc na jego grzbiet. Bieg kończy w kącie palca po stronie przyśrodkowej (S.9).

 

Naruszenie porządku w przepływie energii tego meridianu powoduje: bóle serca, bóle i suchość w gardle, podwyższoną temperaturę ciała, niepokój.

 

 


VI Meridian jelita cienkiego JC (IT) – typ yang, łączy się z meridianem serca.


Bierze początek w bocznym kącie V palca (JC.1), idzie boczną stroną tego palca, potem ręki aż do wyrostka rylcowatego kości łokciowej. Kolejno zmierza boczno-tylną stroną przedramienia oraz ramienia, docierając do tylnej strony stawu barkowego, by następnie skierować się skośnie na łopatkę aż do dołu podgrzebieniowego. Potem meridian przyjmuje kierunek w górę dochodząc do dołu nadgrzebieniowego, by w rezultacie dotrzeć do punktu GRT.14 na C7, w miejscu spotkania z innymi meridianami typu yang. Z tego punktu meridian przemierza do okolicy nadobojczykowej i rozdwaja się na gałęzie, z których jedna wnika w głąb ciała, przechodząc kolejno przez serce, żołądek i dociera do jelita cienkiego. Tutaj następuje kolejny podział i z jelita cienkiego wychodzi dodatkowa gałąź, która zmierza w dół do uda i kończy się na podudziu w punkcie Ż.39. Druga gałąź biegnie w górę tylnym brzegiem mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego. Przechodzi przez kąt żuchwy do kości jarzmowej, gdzie rozdziela się na dwie gałęzie: jedna z nich zaopatruje wewnętrzny kąt oka, łącząc się z punktem PM.1, zaś druga zewnętrzny kąt oka. Gałąź główna z kości jarzmowej kieruje się do ostatniego punktu JC.19 tuż przed skrawkiem ucha.

 

Zaburzenia w przepływie energii tego meridianu powodują: ból wzdłuż przebiegu meridianu, bóle gardła, ból i obrzęk policzka, upośledzenie słuchu, żółtaczkę.

 

Jak przebiegają meridiany i za co odpowiadają?

 

Każdy z 14 meridianów pełni nieco inną funkcję. Różnią się one położeniem w organizmie, ale razem tworzą nierozerwalną sieć połączeń.  Jakiekolwiek zaburzenia przepływu energii w meridianach prowadzi do nieprawidłowości w funkcjonowaniu organizmu. W zależności od tego w którym miejscu wystąpi zaburzenie, można spodziewać się określonych konsekwencji zdrowotnych. Warto się przyjrzeć bliżej każdemu kanałowi energetycznemu z osobna.

Meridiany główne i dodatkowe

 

Rozważania na temat meridianów należy zacząć od pytania co to są meridiany? Meridiany są to niewidoczne kanały energetyczne, nazywane też południkami lub strumieniami energii, przez które bez ustanku przepływa energia określona mianem Qi. Według filozofii medycyny chińskiej w ludzkim ciele występuje 12 głównych parzystych meridianów (12 na prawej połowie ciała i 12 na lewej) oraz 2 główne meridiany nieparzyste. Łącznie stanowią one 14 klasycznych meridianów medycyny chińskiej.

Niewidzialne kanały energetyczne – przebieg meridianów w ciele człowieka
22 sierpnia 2018

Masaż Leczniczy

Masaż Leczniczy

Fanpage:

Dowiedz się jak wykonać masaż na

Kontakt

Masaż Leczniczy

Jak wykonać masaż

Do góry

Do góry