A czy Ty już potrafisz wykonać masaż? Napisz które techniki lubisz najbardziej.

Skoro jesteś tutaj koniecznie daj znać czy wpis Ci się przydał. Daj lajka i udostępnij.

22 sierpnia 2018
Meridiany główne i dodatkowe Rozważania na temat meridianów należy zacząć od pytania co to są meridiany? Meridiany są
27 czerwca 2018
Niewidzialna energia Qi   Krążenie energii Qi według koncepcji Chińskiej znajduje podstawę w chińskiej filozofii medycyny. Zgodnie z nią
26 czerwca 2018
Emisja i przepływ energii kanałami energetycznymi   Hinduskie przekonanie w temacie krążenia energii bazuje na hinduskiej filozofii medycyny tradycyjnej.
14 maja 2018
Masaż japoński Shiatsu   Japoński masaż Shiatsu jest połączeniem masażu punktowego, stosowanego na punkty akupunkturowe,  z masażem całego ciała,
14 maja 2018
Masaż tybetański energetyczny   Masaż tybetański energetyczny jest leczniczym masażem stosowanym wyłącznie w patologii ciężkiej. Zakazane jest jego stosowanie
12 maja 2018
Podstawy filozofii medycyny orientalnej   Filozofia medycyny wschodu jest oparta na uznaniu nieodłącznego parytetu ciała fizycznego człowieka z otaczającymi

Ciekawe artykuły o masażu

Czytaj dalej: Wskazania do masażu segmentarnego >

< Powrót do: Wykrywanie zmian odruchowych w tkankach

Najczęściej popełniane błędy

 

W zasadnie jedynym zauważalnym błędem jest dobranie niewłaściwej amplitudy ruchu do zamierzonego efektu terapeutycznego.

Ułożenie rąk do wstrząsania miednicy

Ułożenie rąk do wstrząsania miednicy

Wstrząsanie miednicy

 

Działanie wstrząsania polega na normalizacji napięcia mięśni i tkanki łącznej w obrębie miednicy. Mała amplituda wstrząsania, przypominająca wibrację działa tonizująco na tkanki, natomiast zwiększenie amplitudy ruchów działa stymulująco.

 

 

Jak wykonać technikę wstrząsania miednicy

 

Wstrząsanie jest bardzo prostym ruchem polegającym na chwycie oburącz miednicy w okolicy talerza kości biodrowej i wykonywaniu krótkich, naprzemiennych ruchów w górę i w dół.

Najczęściej popełniane błędy

 

Nagminnie powtarzanym błędem jest zbyt szybkie i energiczne wejście na stronę brzuszną talerzy miedniczych.

Chwyt na mięśnie biodrowe

Chwyt na mięśnie biodrowe

Chwyt na mięśnie biodrowe

 

Chwyt biodrowy stosowany w okolicy miednicy zmniejsza napięcie w obrębie mięśni miednicy, w szczególności miednicy małej, poprawiając ukrwienie najbliższej okolicy i odcinka lędźwiowego kręgosłupa.

 

 

Jak wykonać technikę chwytu na mięśnie biodrowe

 

Wykonanie techniki chwytu na mięśnie biodrowe polega na stopniowym opracowywaniu wewnętrznych płaszczyzn kości biodrowej wzdłuż grzebienia biodrowego. Najpierw masażysta wsuwa dłonie na stronę brzuszą talerzy miedniczych, a następnie stosuje głaskanie i rozcieranie.

Najczęściej popełniane błędy

 

Brak kontroli sposobu oddychania pacjenta.

Sprężynowanie klatki piersiowej w pozycji leżącej

Sprężynowanie klatki piersiowej w pozycji leżącej

Sprężynowanie klatki piersiowej

 

Sprężynowanie skutkuje rozluźnieniem mięśni oddechowych oraz zmniejszeniem napięcia mięśni klatki piersiowej. Technika korzystnie wpływa też na okostną żeber oraz na mięśnie międzyżebrowe. Sprężynowanie klatki piersiowej stosuje się do rozluźnienia zrostów opłucnowych, zwiększenia wentylacji płuc oraz utrzymania prawidłowej ruchomości klatki. Masaż przyczynia się do poprawy dynamicznych parametrów spirometrycznych.

 

 

Jak wykonać technikę sprężynowania klatki piersiowej

 

Kwestią fundamentalną przy stosowaniu techniki sprężynowania jest sposób oddychania pacjenta w trakcie zabiegu, polegający na pełnych, spokojnych wdechach i wydechach wykonywanych ustami. Masaż prowadzi się w pozycji złożeniowej leżącej lub siedzącej. Przy pozycji leżącej, terapeuta stoi od strony głowy osoby masowanej, a przy pozycji siedzącej, siedzi  za pacjentem. Niezależnie od ułożenia, ręce masażysty z równomiernym naciskiem obejmują przednio-boczną stronę żeber. Celem zwiększenia ruchomości klatki piersiowej i rozluźnienia mięśni oddechowych ucisk wykonuje się w trakcie wdechu, zwalniając go na jego szczycie. Przy zrostach opłucnej oraz astmie oskrzelowej ucisk na klatkę piersiową stosuje się w fazie wydechu.

Najczęściej popełniane błędy

 

Głównym błędem jest próba wykonania techniki na siłę, przy nadmiernie napiętych mięśniach funkcjonalnie oddziałujących na łopatkę.

Wykonanie chwytu podłopatkowego

Ustawienie do chwytu podłopatkowego

Wykonanie chwytu podłopatkowego
Ustawienie do chwytu podłopatkowego

Chwyt podłopatkowy

 

Chwyt podłopatkowy stworzony został w celach normalizacji napięcia występującego w trudno dostępnym mięśniu podłopatkowym. Technika poprawia ukrwienia tego mięśnia oraz przyczynia się do wzrostu ruchomości łopatki.

 

 

Jak wykonać technikę chwytu podłopatkowego

 

Sposób zastosowania chwytu podczas zabiegu uzależniony jest od ruchomości łopatki i zakresu ruchu w stawie barkowym pacjenta. Masaż można wykonywać w pozycji leżenia przodem lub w pozycji siedzącej. Największe rozluźnienie uzyskuje się przez ułożenie asymetryczne, gdzie jedna ręka uniesiona jest nad głową, a druga zgięta w stawie łokciowym w granicach 45° spoczywa wzdłuż tułowia z dłonią umiejscowioną w okolicy kości krzyżowej. Głowa osoby masowanej powinna leżeć na boku, zwrócona twarzą w kierunku uniesionej kończyny. Decydującym elementem poprawnej realizacji techniki jest odpowiedni chwyt stawu barkowego od strony mięśnia piersiowego większego, a następnie jego uniesienie i przyciągnięcie razem z łopatką do kręgosłupa. Optymalnym rozwiązaniem jest umiejscowienie łokcia pacjenta w okolicy dołu łokciowego masażysty, co wspomaga dobre rozluźnienie mięśni równoległobocznych ułatwiające wykonanie chwytu zasadniczego. Warto również delikatnie docisnąć łokieć osoby masowanej w kierunku podłoża, tym samym zwiększając rotację łopatki. Masaż na mięśniu podłopatkowym wykonuje się opuszkami palców II-V oraz boczną krawędzią ręki. Przy opracowywaniu mięśnia chwytem podłopatkowym stosuje się technikę rozcierania lub wibracji.

Najczęściej popełniane błędy

 

Błędem zauważanym w wykonaniu techniki pociągania jest ruch prowadzony bezpośrednio po wyrostkach kolczystych kręgosłupa.

Chwyt pociągania

Chwyt pociągania

Pociąganie

 

Pociąganie jest techniką ukierunkowaną na masowanie struktur w pobliżu kręgosłupa. Działanie polega na normalizowaniu napięcia tkanki skórnej i łącznej w okolicach przykręgosłupowych.

 

 

Jak wykonać technikę pociągania

 

Wykonanie chwytu wymaga ułożenia ręki na kręgosłupie nasadą skierowaną w kierunku głowy, a palcami skierowanymi do kości krzyżowej. Ruch zasadniczy, czyli pociąganie odbywa się za pomocą opuszków palców II i III jednej ręki. Podczas ruchu pociągania opuszki palców wykonują dodatkowy ucisk w przestrzeniach między wyrostkami kolczystymi. Uzyskanie bardziej precyzyjnego ruchu osiąga się przez dociśnięcie ręki masującej drugą ręką ułożoną prostopadle w stosunku do pierwszej. Zaangażowanie drugiej ręki prowadzi również do zwiększenia siły nacisku na tkanki.

Najczęściej popełniane błędy

 

Niedostateczne siła przyłożona w pierwszej fazie często prowadzi do ślizgania się rąk masażysty po skórze, co znacząco zmniejsza efektywność techniki.

Chwyt posuwania

Chwyt posuwania

Posuwanie

 

Technika posuwania normalizuje wzmożone napięcie mięśniowe oraz pobudza zakończenia nerwowe w skórze, w efekcie doprowadzając do lekkiego przekrwienia tkanki łącznej i powierzchniowych warstw mięśni. Posuwanie służy do opracowywania mięśni przykręgosłupowych oraz tkanki skórnej w tej okolicy.

 

 

Jak wykonać technikę posuwania

 

Chwyt wykonuje się głównie kłębem, przez przyłożenie całej ręki do tkanki skórnej i wykonywanie przede wszystkim ruchów posuwistych z delikatnie zaznaczoną fazą ruchów bocznych, dających efekt ruchu falującego. Prowadzony ruch składa się z dwóch faz:

 

  1. Przepychanie skóry z mocniejszym naciskiem kłębów do granicy przesuwalności skóry,

  2. Zmniejszenie nacisku rąk na szczycie ruchu fazy pierwszej, delikatne oderwanie rąk i płynne przejście na wyższy segment.

 

Zmniejszenie nacisku rąk pomiędzy fazami umożliwia tkankom powrót do pozycji wyjściowej i kontynuację chwytu na dalszych segmentach.

Najczęściej popełniane błędy

 

Najczęściej popełnianym błędem jest zbyt powierzchowny chwyt obejmujący jedynie powierzchowne warstwy skóry w wyniku czego prawidłowe odciągnięcie struktur położonych głębiej staje się niemożliwe.

Chwyt międzykolcowy

Chwyt międzykolcowy

Chwyt międzykolcowy

 

Chwyt międzykolcowy służy maksymalnemu przekrwieniu skóry i tkanki łącznej w okolicach kręgosłupa. Działanie techniki polega na rozluźnieniu tkanki skórnej i łącznej w obrębie przykręgosłupowym, dostarczając substancji odżywczych więzadłom międzykolcowym oraz nadkolcowym.

 

 

Jak wykonać technikę chwytu międzykolcowego

 

Technikę wykonuje się wzdłuż środka kręgosłupa, poprzez uchwycenie fałdu skórnego w okolicach wyrostków kolczystych między palcami II, III i kciukami obu rąk i zastosowanie rozcierania. Uchwycony fałd skórny powinien utworzyć kształt krzyża, który następnie należy przełamać w pionie i w poziomie przez wykonanie rękami ruchów w przeciwnych kierunkach. W trakcie tych ruchów należy także stosować rozcieranie tkanek leżących głębiej opuszkami palców.

Najczęściej popełniane błędy

 

Zbyt płaski chwyt brzuśców mięśniowych powoduje najczęściej niepożądany efekt ślizgania się rąk po skórze, zdecydowanie ograniczając skuteczność techniki.

Druga faza śrubowania

Pierwsza faza śrubowania

Druga faza śrubowania
Pierwsza faza śrubowania

Śrubowanie

 

Ruch śrubowania jest połączeniem dwóch technik, ugniatania i rozcierania. Sprzyja szybkiemu przekrwieniu mięśni i pobudza ich zakończenia nerwowe, co wpływa stymulująco na poprawę tonusu mięśniowego, prowadząc do podwyższenia napięcia mięśni.

 

 

Jak wykonać technikę śrubowania

 

Śrubowanie wykonywane jest opuszkami palców II-V jednej ręki w formie ruchów półkolistych na prostowniku grzbietu blisko wyrostków kolczystych po obu stronach kręgosłupa. Sposób wykonania chwytu w znacznym stopniu jest uzależniony od wielkości oraz masy prostownika grzbietu. Wykonanie polega na przyłożeniu płaskiej ręki na prostownikach, tak aby środek ręki był umieszczony na wysokości wyrostków kolczystych. Środek ręki stanowi oś obrotu ruchu. Opuszki palców układa się na bocznej krawędzi grupy mięśni prostownika grzbietu. W sytuacji gdy masażysta nie jest w stanie ocenić szerokości mięśni, chwyt należy poprzedzić techniką zruszania, która umożliwia dobre określenie położenia prostownika grzbietu. Jeżeli masa mięśni jest niewielka, palce powinny być wyprostowane, a fałd mięśniowy należy dociągać do kręgosłupa głównie boczną powierzchnią palca wskazującego. Jeżeli jednak masa prostownika jest mocno rozbudowana, dystalne paliczki palców II i V należy zgiąć, dzięki czemu wyślizgnięcie się mięśnia przy dociąganiu zostaje uniemożliwione. Technikę można wykonać również w nieco trudniejszej formie jednoczesnego opracowywania prostownika grzbietu po obu stronach kręgosłupa. Obrót dłoni wzdłuż osi ręki jest taki jak przy standardowym śrubowaniu pojedynczej strony, z tym że do działania zostaje włączony kciuk, w taki sposób, że mięśnie są dociągane naprzemiennie do kręgosłupa z jednej strony przez boczną powierzchnię palca wskazującego i palce II-V, a z drugiej strony przez kciuk.

Najczęściej popełniane błędy

 

Fundamentalny błąd dotyczy ułożenia palców przez masażystów. Ich palce nieprawidłowo spoczywają na szczycie wyrostków kolczystych, zamiast na ich boku. W wyniku tego błędu niemożliwe jest płynne odciągnięcie mięśni.

Dodatkowe rozcieranie przy zruszaniu

Zruszanie

Przyłożenie rąk do zruszania

Dodatkowe rozcieranie przy zruszaniu
Zruszanie
Przyłożenie rąk do zruszania

Zruszanie

 

Zruszanie jest techniką przeznaczoną do opracowywania mięśni przykręgosłupowych. Wpływa ona na pobudzenie zakończeń nerwów mięśniach w fazie odciągania, oddziałując stymulująco na tonus mięśniowy. Powoduje zmianę ciśnienia w naczyniach, w szczególności w tętnicach przykręgosłupowych poprawiając dystrybucję krwi do grupy mięśni prostownika grzbietu.

 

 

Jak wykonać technikę zruszania

 

Wykonanie zruszania polega na wyczuciu opuszkami palców wyrostków kolczystych kręgosłupa i ześlizgnięciu się z nich płynnym ruchem, odciągając na bok prostownik grzbietu. Chwyt powoduje wzrost napięcia mięśni, co umożliwia dodatkowo ocenę wzrokową wielkości prostownika. Siła powinna być dobrana indywidualnie do stanu pacjenta. Zruszanie można też wykonać w nieco delikatniejszej odmianie łączącej w sobie technikę rozcierania. W chwili ześlizgiwania się palców z wyrostków kolczystych należy dodać ruch rozcierania kolistego, który ogranicza reakcję mięśni na bodziec odciągania.

Wykonanie ruchu rolowania u osób o dużej elastyczności tkanki skórnej nie sprawia większej trudności nawet dla początkujących masażystów. Więcej wkładu pracy poświęcić należy przy mocniejszej spójności tkanek. Kluczem do prawidłowego wykonania techniki rolowania jest odpowiednie przyłożenie rąk do skóry w stosunku do leżących głębiej struktur, czyli początkowy etap fazy pierwszej. Podczas rolowania poprzecznego w obrębie mięśni grzbietu palce II-V układa się prawie prostopadle do włókien mięśniowych. Ręka musi dobrze przylegać do opracowywanego segmentu. Przy stałym nacisku i utrzymaniu skóry podciągamy tkanki ku sobie. Na szczycie ruchu należy zrotować na zewnątrz nasady rąk z jednoczesnym nieznacznym zmniejszeniem nacisku kłębów. Rolą bocznych brzegów palców wskazujących jest przytrzymywanie fałdu, natomiast kciuki należy ułożyć prostopadle do włókien mięśniowych, stabilizując fałd. Palce wskazujące i kciuki powinny utworzyć trójkąt. Druga faza polega na przesunięciu fałdu w kierunku dystalnym. Ten ruch można wykonać zarówno opuszkami kciuka jak i całą powierzchnią kciuków. Użycie opuszków powoduje intensywniejsze oddziaływanie na tkanki, a całych kciuków oddziaływanie delikatniejsze ze względu na delikatniejszy chwyt fałdu. Przy masażu tkanek o dużych powierzchniach można zastosować przejście do trzeciej fazy ruchu przez wspomaganie dociąganiem kciuków ruchem kroczącym palców II-V. W trakcie zabiegu dopuszcza się przejście bezpośrednio z fazy pierwszej do fazy trzeciej. W rolowaniu w obrębie prostownika grzbietu część dłoniowa rąk najczęściej nie przylega idealnie do tkanki skórnej. Kciuk chwyta fałd skórny, a przesuwanie fałdu odbywa się przez ruch kroczący palców II-V wzdłuż kręgosłupa.

 

 

Najczęściej popełniane błędy

 

Podstawowym problemem wykonujących technikę jest uzyskanie fałdu skórnego, w szczególności przy mniejszym stopniu przesuwalności tkanek. Najczęściej pod koniec fazy podciągania skóry dochodzi do utraty fałdu w chwycie spowodowane zmniejszeniem ucisku, co uniemożliwia wykonanie ruchu rolowania. Innym typem błędu jest zbyt duże odwiedzenie kciuków i za mocna ingerencje w tkankę mięśniową.

Trzecia faza rolowania

Druga faza rolowania

Pierwsza faza rolowania

Trzecia faza rolowania
Druga faza rolowania
Pierwsza faza rolowania

Rolowanie

 

W masażu segmentarnym technikę rolowania wykonuje się przede wszystkim na mięśniach przykręgosłupowych jako rolowanie podłużne oraz na mięśniach grzbietu w formie rolowania poprzecznego. Oddziaływanie chwytu skupione jest na tkance podskórnej, ale w mniejszym stopniu oddziałuje też na tkankę mięśniową. Zanim rozpoczniemy wykonanie techniki rolowania należy dokładnie opracować tkanki leżące bardziej powierzchownie. Osoby dotknięte dużym zaburzeniem napięć tkanki mięśniowej mogą odczuwać dyskomfort w sytuacji zbyt szybkiego zastosowania rolowania podczas masażu. W szczególności dotyczy to części zstępującej mięśnia czworobocznego.

 

 

Jak wykonać technikę rolowania

 

Ruch rolowania odbywa się poprzez przesunięcie fałdu skórnego opuszkami kciuka lub całymi kciukami. Zasadniczo ruch składa się z dwóch faz, jednak w praktyce technika wspomagane jest trzecią dodatkową fazą:

 

  • uchwycenie fałdu skórnego,
  • przesunięcie fałdu skórnego kciukami,
  • wykonanie ruchu postępującego opuszkami palców II-V z jednoczesnym przesuwaniem fałdu kciukami.

 

Najczęściej popełniane błędy

 

Najczęściej popełnianym błędem jest zbyt płytkie uchwycenie fałdu skórnego, przez co pojawia się ryzyko utraty kontroli nad masowaną tkanką mogące powodować uczucie bólu, gdyż fałd skórny przy niepewnym chwycie ma tendencje do wyślizgiwania się.  Drugim błędem jest prostopadłe ułożenie rąk przy dużej spójności tkanek, ponownie uniemożliwiające prawidłowe utrzymanie fałdu skórnego.

Druga faza piłowania małego

Pierwsza faza piłowania małego

Druga faza piłowania małego
Pierwsza faza piłowania małego

Trzecia faza piłowania dużego

Druga faza piłowania dużego

Pierwsza faza piłowania dużego

Trzecia faza piłowania dużego
Druga faza piłowania dużego
Pierwsza faza piłowania dużego

Piłowanie

 

Chwyt piłowania łączy w sobie dwie techniki, głaskanie i rozcieranie posuwiste. Dzięki temu oddziałuje intensywnie na masowany obszar. Ruch ukierunkowany jest zwłaszcza na opracowywanie tkanki skórnej i łącznej, na których przyczynia się do zmniejszenia napięć, powodując szybkie miejscowe przekrwienie. Technika skutecznie zmniejsza także napięcie mięśniowe. Znajduje częste zastosowanie w opracowywaniu okolic przykręgosłupowych oraz tkanek w obrębie grzbietu. Oczywiście możliwe jest też wykonanie piłowania na innych częściach ciała pod warunkiem, że masażysta jest w stanie odciągnąć tkankę skórną od struktur głębiej położonych. Do dyspozycji masującego są dwa rodzaje tego chwytu:

 

  • piłowanie małe,

  • piłowanie duże.

 

 

 

Jak wykonać technikę piłowania

 

Piłowanie polega na przesuwaniu z równoczesnym rozcieraniem fałdu skórnego utworzonego między rękami. Ruch należy prowadzić systematycznie, przechodząc z jednego segmentu na drugi w kierunku dogłowowym.

 

Piłowanie duże wykonuje się wewnętrzną stroną kciuków i boczną powierzchnią palców wskazujących. Ręce powinny być płasko ułożone na masowanych tkankach. W trakcie masażu ręce terapeuty poruszają się naprzemiennie do i od kręgosłupa. Podczas ruchu odkręgosłupowego fałd skórny zbierany jest wewnętrzną stroną kciuka, a w ruchu odkręgosłupowym boczną powierzchnią palca wskazującego. Ruch trwa do uzyskania oporu tkanki skórnej, po czym należy odwrócić cały schemat ruchu.

 

Piłowanie małe jest chwytem stanowczo trudniejszym do wykonania w porównaniu z piłowaniem dużym, szczególnie przy wzmożonym napięciu tkanki skórnej. Masażysta chwyta fałd bocznymi krawędziami ręki ustawionej pod kątem, a konkretnie kłębikiem i palcem V. Ruch prowadzi się naprzemiennie do i odkręgosłupowo, przesuwając się w kierunku głowy po poszczególnych segmentach.

Techniki stosowane w masażu segmentarnym

 

Do wykonania masażu segmentarnego wykorzystuje się podstawowe techniki masażu klasycznego oraz techniki typowe dla tej formy terapii, takie które ukierunkowane są głównie na opracowanie tkanki podskórnej, łącznej i mięśniowej. Wyróżnia się następujące techniki:

 

 

Większość technik może powodować dość silne przekrwienie w obrębie tkanki podskórnej i łącznej, ale nie powinny one wzmagać objawów bólowych.

 

Naucz się wykonywać techniki masażu segmentarnego i samodzielnie wykonaj masaż. Z pomocą opisów i rycin dowiesz się jak poprawnie zrobić masaż segmentarny pacjentowi i dobrze opanujesz wszystkie techniki masażu segmentarnego.

Techniki masażu segmentarnego

Masaż Leczniczy

Masaż Leczniczy

Fanpage:

Dowiedz się jak wykonać masaż na

Kontakt

Masaż Leczniczy

Jak wykonać masaż

Do góry

Do góry