A czy Ty już potrafisz wykonać masaż? Napisz które techniki lubisz najbardziej.

Skoro jesteś tutaj koniecznie daj znać czy wpis Ci się przydał. Daj lajka i udostępnij.

22 sierpnia 2018
Meridiany główne i dodatkowe Rozważania na temat meridianów należy zacząć od pytania co to są meridiany? Meridiany są
27 czerwca 2018
Niewidzialna energia Qi   Krążenie energii Qi według koncepcji Chińskiej znajduje podstawę w chińskiej filozofii medycyny. Zgodnie z nią
26 czerwca 2018
Emisja i przepływ energii kanałami energetycznymi   Hinduskie przekonanie w temacie krążenia energii bazuje na hinduskiej filozofii medycyny tradycyjnej.
14 maja 2018
Masaż japoński Shiatsu   Japoński masaż Shiatsu jest połączeniem masażu punktowego, stosowanego na punkty akupunkturowe,  z masażem całego ciała,
14 maja 2018
Masaż tybetański energetyczny   Masaż tybetański energetyczny jest leczniczym masażem stosowanym wyłącznie w patologii ciężkiej. Zakazane jest jego stosowanie
12 maja 2018
Podstawy filozofii medycyny orientalnej   Filozofia medycyny wschodu jest oparta na uznaniu nieodłącznego parytetu ciała fizycznego człowieka z otaczającymi

Ciekawe artykuły o masażu

Czytaj dalej: Wskazania do masażu tensegracyjnego >

< Powrót do: Zasady masażu tensegracyjnego

Sprężyste odkształcanie narządów wewnętrznych

 

Technika dotyczy celowanego oddziaływania na konkretne narządy takie jak jelito grube, prostata, pęcherz moczowy, wątroba.

 

Jak wykonać technikę sprężystego odkształcania narządów wewnętrznych

 

Do oddziaływania na narządy wewnętrzne celem ich sprężystego odkształcania wykorzystuje się przeważnie technikę ugniatania, która główny nacisk kładzie na odkształcanie włókien mięśniowych względem siebie. Nadrzędny cel ugniatania to normalizacja napięcia mięśni poprzez zwiększenie ruchomości poszczególnych włókien mięśniowych względem siebie. Technika pozwala na zwiększanie lub zmniejszanie pobudliwości płytek motorycznych mięśnia wskutek podwyższania lub obniżania napięcia mięśniowego poprzez manipulację siłą zastosowanego bodźca i częstotliwości ruchów mechanicznego oddziaływania na receptory czucia głębokiego.

 

 

Najczęściej popełniane błędy

 

Brak znajomości zasad tensegracji w odniesieniu do przenoszenia napięć w ramach struktur i poszczególnych tkanek oraz nieprawidłowe posługiwanie się schematami układów mięśniowo-powięziowo-więzadłowych stanowiących tory przenoszenia napięć.

Sprężyste odkształcanie struktur podskórnych

 

Technika dotyczy celowanego oddziaływania na konkretne tkanki takie jak mięśnie, ścięgna, tkanka ościęgna, powięzi, więzadła, torebka stawowa, kaletka maziowa, pochewka ścięgnista.

 

 

Jak wykonać technikę sprężystego odkształcania struktur podskórnych

 

Celowe działanie na struktury podskórne jest możliwe przy zastosowaniu techniki rozcierania głębokiego, które następuje poprzez zwiększenie siły nacisku w stosunku do rozcierania powierzchownego. Wówczas zmniejsza się przesuwalność tkanki skórnej, a zwiększa się głębokość oddziaływania bodźca. Rozcierając opuszkami palców przy technice głębokiej można unieść nasadę ręki, dzięki czemu zmniejszy się obciążenie stawów paliczków masażysty, a zarazem zwiększy się siłę chwytu. Na struktury podskórne odpowiedni wpływ w ramach masażu tensegracyjnego ma również technika ugniatania, którą stosuje się głównie do opracowywania tkanki mięśniowej.

 

 

Najczęściej popełniane błędy

 

Brak znajomości zasad tensegracji w odniesieniu do przenoszenia napięć w ramach struktur i poszczególnych tkanek oraz nieprawidłowe posługiwanie się schematami układów mięśniowo-powięziowo-więzadłowych stanowiących tory przenoszenia napięć.

Sprężyste odkształcanie skóry

 

Technika dotyczy celowanego oddziaływania na konkretne tkanki takie jak naskórek, skóra właściwa i tkanka podskórna, naczynia powierzchowne żylne i chłonne.

 

 

Jak wykonać technikę sprężystego odkształcania skóry

 

Terapeuci do wykonania sprężystego odkształcania skóry wykorzystują najczęściej techniki głaskania powierzchownego i głębokiego oraz rozcierania powierzchownego. Głaskanie powierzchowne polega na delikatnym, powolnym prowadzeniu rąk po skórze pacjenta, powodującym jej minimalne odkształcenie. Dzięki delikatnym i spokojnym ruchom głaskania zmniejsza się reaktywność receptorów w obrębie tkanki skórnej, natomiast głaskanie głębokie powinno wytworzyć lekko zaznaczony fałd skórny przed dłonią masażysty. Technika głaskania głębokiego wywiera bezpośredni wpływ na naczynia żylne i chłonne. Rozcieranie powierzchowne należy wykonywać w taki sposób, by nasada ręki spoczywała na skórze masowanego, a ruch prowadzony był z nadgarstka i rąk. Taki sposób znacznie ułatwia czucie tkanek masowanych i zapewnia pełną kontrolę ruchu do zakresu ruchomości skóry.
 

 

Najczęściej popełniane błędy

 

Brak znajomości zasad tensegracji w odniesieniu do przenoszenia napięć w ramach struktur i poszczególnych tkanek oraz nieprawidłowe posługiwanie się schematami układów mięśniowo-powięziowo-więzadłowych stanowiących tory przenoszenia napięć.

Techniki stosowane w masażu tensegracyjnym

 

Organizm ludzki przez cały czas dąży do zachowania homeostazy funkcjonalnej i strukturalnej. Przy wydolnym układzie mięśniowym zaburzenia tkanek są równoważone samoistnie, a zabiegi fizykalne mają znaczący wpływ na przyśpieszenie tego procesu. Pacjenci po długotrwałym unieruchomieniu lub narażeni na długotrwały wysiłek, szczególnie statyczny mogą doświadczyć ograniczonych możliwości regeneracyjnych, przy których zastosowanie bodźców leczniczych ograniczających się wyłącznie do obszarów zmienionych chorobowo lub ich najbliższych okolic, może się okazać niewystarczające, powodując powrót objawów bólowych lub migracji bólu na sąsiednie tkanki w krótkim okresie czasu.

 

Konstrukcja organizmu ludzkiego sprzyja temu, że zmiany napięć poszczególnych tkanek mają wpływ na przeniesienie patologicznych napięć na sąsiednie struktury. Zmiany te nie rozchodzą się po sąsiadujących tkankach równomiernie, jednak mają zauważone tendencje do przemieszczania się pewnymi torami. Dla celów terapeutycznych stworzono cztery schematy układów mięśniowo-powięziowo-więzadłowych, które stanowią główne tory przenoszenia napięć:

 

  • I układ mięśniowo-powięziowo-więzadłowy,
  • II układ mięśniowo-powięziowo-więzadłowy,
  • III układ mięśniowo-powięziowo-więzadłowy,
  • IV układ mięśniowo-powięziowo-więzadłowy.

 

 

I Układ mięśniowo-powięziowo-więzadłowy

 

Pierwszy układ obejmuje zmiany napięć  związanych z mięśniem najszerszym grzbietu, a tworzą go:

  • mięśnie przedramienia przyczepiające się na nadkłykciu przyśrodkowym kości ramiennej,

  • przegroda międzymięśniowa przyśrodkowa ramienia,

  • mięsień najszerszy grzbietu,

  • powięź piersiowo-lędźwiowa,

  • górna część mięśnia pośladkowego wielkiego,

  • pasmo biodrowo-piszczelowe powięzi szerokiej uda,

  • przegroda międzymięśniowa tylna podudzia,

  • troczek górny mięśni strzałkowych.

 

II Układ mięśniowo-powięziowo-więzadłowy

 

Drugi układ dotyczy zmian napięć związanych z mięśniem piersiowym większym, a tworzą go:

  • przednia i tylna część mięśnia naramiennego,

  • mięsień czworoboczny grzbietu z powięzią powierzchowną grzbietu,

  • mięsień piersiowy większy wraz z powięzią,

  • powięź powierzchowna brzucha,

  • więzadło pachwinowe,

  • mięsień krawiecki,

  • mięsień napinacz powięzi szerokiej,

  • powierzchowna warstwa pasma biodrowo-piszczelowego,

  • przegroda międzymięśniowa przednia podudzia,

  • mięsień strzałkowy długi i krótki.

 

III Układ mięśniowo-powięziowo-więzadłowy

 

Trzeci układ to zmiany napięć tkanek związanych z mięśniem zębatym przednim górnym, a tworzą go:

  • mięsień dwugłowy ramienia,

  • mięsień kruczo-ramienny,

  • mięsień piersiowy mniejszy,

  • mięsień zębaty przedni,

  • mięsień równoległoboczny większy i mniejszy,

  • mięsień nadgrzebieniowy i podgrzebieniowy,

  • mięsień dźwigacz łopatki,

  • mięsień naramienny część środkowa,

  • przegroda międzymięśniowa boczna ramienia,

  • mięsień ramienno-promieniowy,

  • mięsień prostownik promieniowy długi i krótki nadgarstka,

  • mięsień odwracacz,

  • mięsień prostownik palców,

  • mięsień prostownik palca małego,

  • mięsień prostownik łokciowy nadgarstka.

 

IV Układ mięśniowo-powięziowo-więzadłowy

 

Czwarty układ odnosi się do zmian napięć związanych z funkcjami więzadła krzyżowo-biodrowego, a tworzą go:

  • mięsień prostownik grzbietu,

  • mięsień pośladkowy wielki,

  • więzadło krzyżowo-guzowe,

  • mięsień dwugłowy uda, głowa długa,

  • mięsień półścięgnisty,

  • mięsień półbłoniasty,

  • mięsień bliźniaczy dolny,

  • mięsień czworoboczny uda,

  • mięsień przywodziciel wielki.

 

 

W przypadku, gdy przez tkanki wykazujące zwiększone napięcie przebijają się naczynia krwionośne, limfatyczne, czy nerwy może dojść do podrażnienia ścian tych naczyń lub nerwów. W takiej sytuacji objawy najczęściej występują w dystalnych częściach ciała, charakteryzujące się nadwrażliwością, zaburzeniami czucia, drętwieniem i bólem. W celu przywrócenia prawidłowej funkcji chorobowo zmienionych miejsc należy w pierwszej kolejności doprowadzić do normalizacji napięcia tkanek, przez które przebijają się nerwy i naczynia, a dopiero potem opracować miejsca dolegliwości. Ważnym elementem jest także sprawdzenie funkcji tkanek w pobliżu splotów nerwowych i rozgałęzienia większych naczyń żylnych, tętniczych i limfatycznych.

 

Wykonując masaż tensegracyjny korzysta się z chwytów wywodzących się z innych form masażu, głównie klasycznego. Jednak ze względu na celowe ukierunkowanie bodźców na odpowiednie konkretne tkanki, w masażu tensegracyjnym wyróżnia się techniki: 

 

 

Techniki masażu tensegracyjnego

Masaż Leczniczy

Masaż Leczniczy

Fanpage:

Dowiedz się jak wykonać masaż na

Kontakt

Masaż Leczniczy

Jak wykonać masaż

Do góry

Do góry